خوابِ پاییزی...

وقتی کسل هستم یا بیحوصله یا ناراحت وغمگین ،خواب رو بیش تر ازهمیشه دوسدارم...

نه که بخوابما...فقط اداش رو درمیارم ،یعنی دوسدارم از پتو ودشک م جدا نشم اصن ...

دوسدارم تنها باشم ،کسی باهام حرف نزنه ، مجبور نشم جواب کسی رو بدم ....

کسی ازم نپرسه چته؟؟ کلا به خلوت م بیشتر پناه میبرم ،حالا یا خلوتی که واقعا هیچکس دورم نباشه

یا خلوت درجمعی که هیچکدومو نمیشناسم ،مثلا برم خیابون یا پارک ،بعد بشینم یه گوشه نگاه کنم

به آدمایی که نمیشناسم...اینم حکم همون پتو ودشک م رو داره...همونقدر برام خلوت محسوب میشه...

اتفاقا بیشترهم بهم گیر میدن...چقد میخوابی؟؟یا بقول داداشم میگه کپک نزدی ایقد خوابیدی؟؟ :-

مامانم که دیگه هر ده دقیقه یه چرخ میزنه ومیاد ، میگه ،خسته ت نشد ایقد خوابیدی؟

:-( ....درحالیکه شاید ازاون دوسه ساعتی که من زیرپتو بودم ،فقط نیم ساعت یایک ساعتشو

خوابیدم ..بقیش همش بیداربودم و فکرم مشغول بوده... البته مامان میفهمه هااا...

میفهمه حالم خوب نیست ، مثلا میگه کشتی هات غرق شد باز ؟؟ولی خو انگار نمیتونه دست ازسرم

ورداره وبذاره تو حالِ خودم باشم ....کلا من ازاون دسته آدمام که سکوتم اکثرا خطرناکه...خخخ

درحالت عادی ،هیچوقت به این درجه از راکدبودن و خوابیدن نمیرسم ..