گاه زخمی که به پا داشته ام...

تو زندگی همه ی ما یسری جاهای خالی ، وجود داره ...که زندگی رو برای ما یه کوچولو وگاهی خیلی زیاد سخت میکنه ...اما درکنار تحمل اون سختی ، تو خیلی چیزا یادمیگیری ، پخته ترمیشی ،

مستقل تر میشی ، بی نیاز تر میشی ، پس اون سختی میتونه خیلی هم خوب باشه

آدمهایی که روح بزرگتری نسبت به ما دارن ، قطعا ، قطعا سختی های زندگیشون ، رو بیشتر ازما

تاب آوردن ، هیچوقت ، به کسی نگیم سختی هایی که تو زندگی من بوده ، تو زندگی تو

نبوده ،یا تو اصن میدونی سختی چیه؟؟؟توان روحی انسانها متفاوته ، آدمها با قابلیت های متفاوتی

خلق میشن ، وتحت تاثیر محیط زندگیشون هم قابلیت های متفاوتی رو کسب میکنن

وبعد فک میکنم هرچه قدرکه یک انسان ضعیف تر باشه ، تمرینش ، چالشش بیشتر میشه

مث یه بچه ای که تازه رفته کلاس اول ، اونی که ضعیف تره ،بیشتر بهش سرمشق میدن ومیگن

از روش بنویس ، زندگی هم همینطوریه بنظرم ...هرچقد توان ت بره بالاتر ، به اتفاقات کمتری میگی

سختی ، وبه اتفاقات کمتری به چشم چالش نگاه میکنی ...یسر وجود که قبلا راجع بهش پست گذاشتم

یه مصداقش هم همینه ...وقتی روحت رها وراحت نشده ، همه چیزه زندگی برات میشه چالش

میشه سختی. و خب خوبه که باهمون چالش ها اونقدر دست وپنجه نرم کنی که یه کوچولو دریچه ی

روحت بزرگتر بشه ، واونقدر اینکارو ، واین برخورد رو باتک تک اتفاقاتی که بهش میگی سخت ،

تکرار کنی تا روحت آزادتربشه ،بزرگ تر بشه....یجورایی بنظرم این خود ماهستیم که باعث سختیای

زندگیمون هستیم ...چون روحی که آزاد شده باشه ، سخت ، براش مفهوم چندانی نداره ..

به این معنی که هرچه زودتر درس ت رو یادبگیری ویسر وجود درونت رخ بده

راحت تر زندگی میکنی و نشاط وآرامش بیشتری هم داری...